مقالات

اضطراب چیست و چگونه آن را درمان کنیم؟

اضطراب نوعی استرس است كه به شکل­های مختلفی از قبیل جسمانی و هیجانی بروز می­کند. نوع نگاه فرد نسبت به جهان اطرافش در ایجاد اضطراب موثر است.

اضطراب اغلب به نگرانی درمورد آنچه که ممکن است اتفاق بیافتد یا اشتباه رخ دهد یا احساس خطر مربوط می­شود.

اضطراب یک واکنش طبیعی بدن ومانند یک زنگ هشدار است که در مواقع تهدید یا خطر بصدا در می آید. زمانیکه بدن و ذهن واکنش نشان می دهند احساس­های جسمانی مثل سرگیجه،  تسریع ضربان قلب،  کند شدن تنفس، عرق کردن و لرزش دست و پا پدیدار میشوند.

اضطراب طبیعی:

هرکسی اضطراب را در زمان های متفاوت تجربه مي كند. با توجه به فرد و موقعیتی که در آن قرار گرفته این تجربه میتواند یه حس تشویش عادی باشد یا یک وحشتزدگی کامل.

اضطراب کودکان، در مدرسه یا در زمان امتحان نمایان میشود.این نوع اضطراب از نوع طبیعی است که کودک به این فکر میکند اگر آنطور که برنامه ریزی کرده ام موفق نشوم چه خواهد شد.

بعضی از انواع اضطراب طبیعی، میتواند محرک باشد که به هشیاری و تمرکز کمک میکند.

اختلال اضطراب:                                                                                            

این نوع اختلال از شایع ترین اختلال ها بشمار می آید، بدلیل اینکه هرکس اضطراب و استرس را تجربه میکند.این اختلال انواع مختلفی دارد که هرکدام علائم متفاوتی دارند. علائم این اختلال بطور ناگهانی یا بتدریج نمایان میشوند.

کودکانی با مشکلات اضطراب،  متوجه علل  نگرانی ها و هیجان های خود نمیشوند.

انواع اضطراب هایی که در کودکان شایع است:

اضطراب فراگیر: در این نوع اختلال کودکان نگرانی شدیدی نسبت به مسائلی از قبیل مدرسه،  سلامت ، امنیت اعضای خانواده یا آینده دارا می باشند.این نگرانی ها منجر به اجتناب از رفتن به مدرسه و فعالیت های اجتماعی می شود. از علائم جسمانی این اختلال می توان به سردرد، دل درد و سستی اشاره کرد. در این اختلال فرد احساس میکند زندگی طاقت فرسا یا خارج از کنترل شده است.

اختلال وسواس: اضطراب در این نوع اختلال به شکل وسواس فکری(فرد نمی تواند فکری را از ذهنش خارج کند) و وسواس عملی(تلاش برای از بین بردن اضطراب) نمایان میشود.

ترس­ها: یک نوع ترس شدید از مکان یا اشیا خاصی که ذاتا ترسناک نیستند از قبیل سگها وارتفاع. این ترس باعث اجتناب فرد از مکان یا شی خاص میشود.

ترس­های اجتماعی: این اضطراب در شرایط اجتماعی یا صحبت کردن در مقابل دیگران بوجود می آید. نوع نادر این اختلال لالی انتخابی میباشد که کودک از صحبت کردن در موقعیت خاص امتناع می کند.

حملات پانیک: این نوع از اضطراب بدون هیچ دلیل آشکاری اتفاق می­افتد. در طول حملات پانیکی علائم جسمانی از قبیل تپش قلب ، تنگی نفس،  سرگیجه و بی حسی در كودك ظاهر مي شود.

اختلال استرس پس از سانحه: این نوع از اختلال اضطراب، نتیجه یک تجربه آسیب زا در گذشته است. یاد اوری حوادث گذشته، کابوس­ها، ترس و اجتناب از فعالیتی که باعث اضطراب شود از علائم این اضطراب است.

علل اضطراب:                                                                                                      

عامل اصلی اضطراب هنوز نامشخص است. با این وجود عوامل مختلفی مثل ژنتیک،  فعل و انفعالات شیمیایی مغز، محیط پراسترس و رفتار آموخته شده در این اختلال دخیل هستند.

کودکی که در خانواده ای با پیشینه اضطراب متولد میشود احتمال ابتلا به این اختلال را بیشتر دارد. رشد کردن در خانواده ای که افرادش مضطرب هستند به کودک یاد می­دهد که دنیای اطرافش را با ترس ببیند. بعلاوه کودکی که در محیطی خطرناک رشد می­کند (برای مثال اگر خشونت در خانواده یا جامعه باشد)اضطراب داشتن را می آموزد.

نشانه­ها وعلائم:                                                                                         

نگرانی شدید در اغلب روزهای هفته بطور مداوم

مشکلات خواب در شب و سستی و بیحالی در طول روز

بی قراری و خستگی در طول روز

مشکلات تمرکز

تحریک پذیری

این مشکلات عملکرد زندگی روزانه کودک را بخصوص درزمان مدرسه ، خوابیدن و غذا خوردن تحت تاثیر قرار می­دهد. و طبیعی  است اگر کودک از صحبت کردن در مورد مشکلش امتناع کند بخصوص با والدینش بعلت اینکه آنها فکر می­کنند توسط دیگران فهمیده و درک نمی­شوند. به همین علت کودکان در این شرایط احساس تنهایی می­کنند.

درمان اضطراب:                                                                                                         

دارو درمانی و درمان شناختی-رفتاری از راه حل های این اختلال به حساب می آیند. درمان شناختی-رفتاری یک نوع درمان از طریق صحبت کردن با کودک است بطریکه مهارت ها و تکنیک هایی را اموزش میدهد که بر اضطراب غلبه شود.کودک یاد میگیرد تا باورهای  مثبت را جایگزین باورهای منفی کند. اگرچه این درمان کوتاه مدت است و حدودا دوازده جلسه می­باشد اما اثرات بلندمدتی درطول زندگی کودک دارد. دارو درمانی بتنهایی یا همراه با درمان­های دیگر مورد استفاده قرار می­گیرد. تحقیقات نشان داده است تاثیر دارودرمانی و درمان شناختی-رفتاری در یک زمان برای کودکان 7-17 سال خیلی بیشتراست.

منابع:

www.kidshealth.org

www.adaa.org

کتاب زمینه روانشناسی هیلگارد , ترجمه دکتر براهنی , انتشارات رشد

تهیه کننده: لاله مجتهد موسوی

نوشته شده در گروه: روانشناسی

ارسال دیدگاه (۰) ↓

ارسال دیدگاه