مقالات

استرس معلمان تازه کار

همان طوری که خود به خوبی واقف هستید، برای این که انسان بتواند با دیگران ارتباط متقابل و مؤثری برقرار نماید، می بایست از اعتماد به نفس خوبی برخوردار باشد و وجودش را از احساسات آزاردهنده و ناامید کننده، اضطراب و فشارهای روانی آزاد کرده، تلاش نماید با توکل به خدا و اتکاء بر توانمندی ها و قابلیت هایش، مهارت های اجتماعی خود را افزایش دهد. آنچه که مسلم است شما در برقراری ارتباط مؤثر با شاگردان با اضطراب و کمرویی بازدارنده ای مواجه می شوید. البته این اضطراب برای افرادی که تازه کار معلمی را شروع کرده اند و به خصوص کسانی که دوره های تربیت معلم و کارورزی های لازم را ندیده اند، تا حدودی طبیعی است. برای غالب شدن بر احساسات آزاردهنده ای که مانع ارتباط مؤثر شما با شاگردان می شود چند توصیه ساده، اما مهم و کاربردی برای شما داریم. سعی بفرمایید قدرت کلامی خودتان را افزایش دهید. بیشتر صحبت کرده و رسا و سخن بگویید. اگر مخاطبی هم در منزل ندارید، در مقابل آینه بایستید و به صورت خود نگاه کرده و صحبت نمایید. به هنگام صحبت همواره ارتباط بصری خودتان را به طور طبیعی حفط و به نقاط قوت و توانمندی های خود بیشتر فکر کنید. شما خوب می دانید که کمرویی ارثی نیست رفتار آموخته شده است، پس می توانید یاد بگیرید که کمرو نباشید. هر وقت که برای شما مقدور بود در جمعی از مخاطبین آشنا، از کوچک و بزرگ، به ویژه از اهل فامیل با صدای رسا وطبیعی صحبت نمایید و به نقا بی ارئی نیست، بلکه یک سید. هر وقت که برای شما مقدور بود با صدای رسا صحبت کنید.

مسلما وقتی مخاطبین از حسن نیت و صداقت شما باخبر شوند، به شما احترام گذاشته و شخصیت شما را گرامی میدارند.
بچه ها معلم خودشان را دوست دارند، بنابراین یادتان باشد که شاگردان شما به شما علاقه مند هستند و شما را الگوی خوبی برای خود می پندارند. در صحبت کردن و برقراری ارتباط هیچ تکلفی از خود نشان ندهید. خیلی راحت و آزاد صحبت کنید، زیرا کسی نمی خواهد رفتار شما را ارزیابی کند. در صحبت کردن با دیگران به خصوص بچه ها، سعی کنید قدری از علایق و دوستی ها صحبت کنید، از تجارب موفق خودتان برای بچه ها سخن بگویید، خیلی عادی به صورت بچه ها نگاه کنید و بدون آن که به خودتان فشار بیاورید، راحت صحبت کنید. اگر برای شما مقدور است اوقاتی هم خارج از کلاس مثلا در حیاط مدرسه و یا در پارک و محیط های آزادی که ترجیح می دهید، با بچه ها ارتباط برقرار کرده، برایشان صحبت کنید. بخشی از اوقات فراغت خودتان را به فعالیت های گروهی، مثل ورزش و گردش دسته جمعی و… اختصاص بدهید.

منبع: غلامرضا افروز(استاد دانشگاه تهران) ۱۳۸۷

نوشته شده در گروه: روانشناسی

ارسال دیدگاه (۰) ↓

ارسال دیدگاه